07-Ghost Fate [นิยาย]

posted on 29 Mar 2013 11:48 by pethghost

Fate part 1

 

โรงเรียนนายร้อยแห่งจักรวรรดิ์บัลเบิร์ก...

 

“เฮ้ยๆ แกดูนั่นดิฟะ เทย์โตะ ไคลน์ที่เขาลือกันว่าเคยเป็นทาสนี่หว่า”

 

“เออจริงด้วยแฮะ แต่เขาว่าเป็นเด็ก ผ.อ. มิโรคุ นะแกรู้ป่าว”

 

“คุณหนูเทย์โตะเชียวนะเฟ้ยแก”  

 

เสียงซุบซิบน่ารำคาญของนักเรียนพวกนั้นอีกแล้ว...

 

เรื่องอะไรจะสน... ฉันเดินมุ่งตรงไปข้างหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว มาเรียนวันแรก

 

ก็ตกเป็นเป้านินทาซะแล้วเรานี่มันแนวจริงๆ

 

“พวกนายจะไปว่าเขาทำไม”

 

เสียงของนักเรียนอีกคนแทรกขึ้นมาในทางที่ต่างออกไป

 

 ทำให้ฉันอดใจไม่ได้ที่จะหันกลับไปมอง... เห็นนักเรียนนายร้อยตัวสูงกว่า

 

ผมสีเขียวออกเหลือง ตาสีเหลืองทองดูสวย  เมื่อเขาสังเกตุเห็นได้ว่า

 

 

 
ฉันมองไปทางนั้นก็โบกมือให้ฉันและยิ้มให้อย่างอ่อนโยนแบบที่
 
 
ฉันไม่เคยได้รับมาก่อน...

 

 

หมอนี่ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ...

 

“นี่ มิคาเงะ! นายจะไปดีมันทำไม?”

 

 

 
เสียงของนักเรียนในกลุ่มเดิมพูดขึ้นมาอีก

 

“ใช่! หมอนั่นน่ะหยิ่งจะตาย ฉันไม่ชอบเลย”

 

อีกคนข้างๆก็พูดเห็นชอบด้วย

 

“มันก็เรื่องของฉันน่า !!!”

 

คนคนนั้นที่คิดต่างออกพูดเหมือนล้อเล่นแต่ดูเอาจริง

 

ช่างเถอะ...ฉันยังคงเดินตรงไปข้างหน้าอย่างมุ่งมั่นเช่นเดิม

 

 

 
ไม่สนใจใครรอบข้างแม้ว่าจะมองยังไง...
 
 
 
 
แต่ฉันก็ได้รับรู้อย่างหนึ่งแล้วว่า... ชื่อของหมอนั่นคือ   ‘มิคาเงะ’

 

 

“อ้าวเทย์โตะคุง มาหาท่านผู้อำนวยการเหรอจ้ะ ทางนี้เลย”

 

อาจารย์สาวผมแดงในชุดทหารเข้ามาทักฉัน

 

“ขอบคุณ”     

 

พูดเป็นมะนาวไม่มีน้ำและเสียงอย่างเรียบนิ่ง ตามสไตร์ของฉัน

 

 ใครจะทำไม...?

 

 

แอ๊ด....

 

เมื่อประตูเปิดขึ้นก็พบคนที่ต้องการพบนั่งอยู่ในท่าเอามือประสานตั้งขึ้น

 

รองใบหน้าไว้‘ท่านผ.อ.มิโรคุ’ ทุกคนเรียกเขาอย่างนั้น...

 

เป็นที่น่าเกรงขามที่สุดในโรงเรียนนี้

 

“สวัสดีครับท่านมิโรคุ เรียกผมมาไม่ทราบว่ามีเรื่องอะไรสำคัญเหรอครับ”

 

กล่าวทักทายแบบยาวเหยียดและสุภาพ..    ไม่ใช่สไตร์กันเลยสัดนิด แต่ก็ต้องจำใจทำ

 

เพราะหลีกเลี่ยงไม่ได้เพราะหากพูดอะไรไม่ดีเข้าไม่รู้ว่าจะโดนฆ่าเมื่อไหร่เนี่ยสิ

 

“เทย์โตะ ไคลน์...ที่ฉันให้เธอมาเรียนที่นี่รู้จุดประสงค์ของฉันดีใช่มั้ย?”

 

เสียงที่เข้มแข็งดูสมกับตำแหน่งดี

 

“ครับ ผมทราบแล้วครับ”

 

คงอยากให้ฉันมีการศึกษาบ้างล่ะนะ

 

“แต่เธอยังต้องเข้ารบในสงครามกับกองทัพ

 

เหมือนเดิม เข้าใจหรือยัง เทย์โตะ ไคลน์..”

 

“...ครับ ทราบแล้วล่ะครับ”

 

อะไรนะ...นึกว่าได้มาเรียนแล้วจะหลุดพ้นสถานที่ที่คลุ้งไปด้วยเลือดแบบนั้นซะอีก

 

“เข้าเรียนเฉพาะวิชาบังคับก็พอแล้ว ไปได้...”

 

“รับทราบ งั้นผมขอตัวล่ะครับ” 

 

ฟู่ ..เมื่อเดินหลุดพ้นจากห้องของผู้อำนวยการนั่นมาได้รู้สึกโล่งแปลกๆแฮะ

 

ยังไงซะฉันก็ไม่มีวันถูกปลดปล่อยจากกรงขังของกองทัพได้สินะ...

 

โชคชะตาของฉันนี่มันช่างน่ารังเกียจจริงๆ

 

 

ห้องเรียนของนักเรียนนายร้อย...

 

น่าเบื่อชะมัด เสียงซุบซิบนินทากระจายเต็มห้องไปหมด

 

ฉันเกลียดห้องเรียนนี้จริง ไม่สิ ไอ้พวกที่นั่งเรียนอยู่นี่ต่างหาก

 

“นักเรียนทุกคนขอให้เงียบด้วย”

 

เสียงของอาจารย์หนุ่มดังขึ้นพร้อมเสียงปรบมือเรียกสายตาของทุกคน

 

“เอาล่ะพวกเธอได้เอกสารการเรียนกันครบแล้วใช่มั้ย? อย่าลืมมาเรียนให้

 

ตรงเวลาล่ะ โดยเฉพาะวิชาของฉัน”

 

...เมื่ออาจารย์พูดจบฉันก็งุนงงอยู่สักพักเรื่องเอกสารอะไรนั่น...

 

แจกกันตั้งแต่เมื่อไหร่ฟะ !? …อ๋อ ไอ้พวกที่อยู่ในนี้คงไม่ยอมส่งมาให้ฉันสินะ

 

 น่าหงุดหงิดชะมัดเจ้าพวกบ้าเอ๊ย ช่างเถอะ ยังไงฉันก็ไม่สนใจล่ะนะ

 

ด้วยความเซ็งฉันจึงท้าวคางหัวไปมองนอกหน้าต่าง ฉันรู้สึกได้ถึงแรงขยุกขยิก

 

แถวเอวจึงเหลือบมาดู  พบเอกสารการเรียนที่ฉันไม่ได้รับจากคนข้างๆมาสอด

 

อยู่ใต้โต๊ะของตนเอง    ..ใครทำกัน ?  ฉันมองรอบๆตัวไม่มีทีท่าว่าใครจะทำได้

 

เพราะรังเกียจฉันล่ะ แต่เมื่อสังเกตเห็นเจ้า ‘มิคาเงะ’...

 

ที่นั่งยิ้มมองไปทางอื่นอยู่ข้างหลัง ...ฉันคิดอยู่สักพักแต่ก็ไม่ปักใจเชื่อสนิทใจ

 

หรอกนะ ไม่สนล่ะจะใครก็ช่างแต่

 

ขอบใจล่ะเฟ้ย

 

“วันนี้ฉันอณุญาตให้เอาของไปเก็บที่ห้องพักของตัวเอง ไม่ต้องเรียน แยกย้ายได้”

 

ได้เวลากลับห้องพักแล้วสินะ....ได้ยินมาว่ามีรูมเมจด้วย ถ้าได้อย่าง

 

พวกปากจัดนั่นฉันจะฆ่ามันให้ตายในคืนแรกซะ...  เอาล่ะ...

 

ห้องพักของฉันอยู่ไหนกันนะ

 

ตึก ตึก ตึก

 

หลังจากที่เดินวนไปวนมาปรากฏว่าฉันยังไม่เห็นวี่แววของห้องพักเลยสักนิด

 

ฉันเกลียดเวลานี้ที่สุด!

 

 

 

วูบ...

 

 

ลมผ่านข้างหูฉันไปดังวูบ ใครกัน? ที่เดินสวนกับฉันเมื่อกี้...

 

 พอหันกลับไปดูก็พบผู้ชายคนเดิมที่เจอเมื่อตอนเช้า

 

ชายที่สูงกว่าจนฉันรู้สึกอิจฉานิดหน่อย…

 

“หวัดดี”

 

ตาต่างสีหันมาสบกับตาสีมรกตของฉันและโบกมือบ๊ายบายพร้อม

 

ยิ้มอย่างเป็นมิตรเช่นเมื่อเช้า  เจ้านั่นคือนักเรียนที่เจอเมื่อเช้าและ

 

นักเรียนที่นั่งอยู่ข้างหลังฉันล่ะสินะ

 

“...”

 

ความเงียบคือคำตอบของฉัน บ้าจริงเสียเวลาชะมัด ฉันหันกลับแล้ว 

 

เดินดุ่มไปข้างหน้าต่ออย่างรีบเร่งจนหลุดพ้นสายตาของนักเรียนที่ชื่อ

 

 ’มิคาเงะ’ นั่น

 

 “อ้ะ เทย์โตะคุง ~ มาทำอะไรแถวนี้ล่ะจ้ะ”

 

อาจารย์สาวผมแดงคนเดิมเดินเข้ามาหาฉันพร้อมเอกสารที่อุ้มไว้

 

“หาห้องพัก...”  ฉันกวาดตามองไปรอบๆ

 

“อยู่แถวนี้เปล่า?”   ตอบตามแบบเดิมของฉันอย่างชัดเจน

 

“ไม่จ้ะ ห้องพักของเธอต้องเดินกลับไปทางที่เธอมานะ

 

แล้วก็รีบๆด้วยล่ะก่อนที่ฉันจะ.. ทนไม่ไหว”

 

“ขอบคุณ”

 

กล่าวขอบคุณอย่างหยาบกระด้าง และรีบเดินออกมา

 

จากตรงนั้นอย่างเร็ว

 

 

...เพราะสัญชาตญาณของฉันมันบอกว่าเธอน่ากลัว…

 

 

 

 

ตึก ตึก ตึก

 

 

 

 

ฉันเดินเร่งฝีเท้าอย่างรวดเร็วแล้วเดินกลับไปทางเดิมชนิดไม่เห็นฝุ่น 

 

บ้าจริงไม่อยากจะเชื่อว่าฉันจะหลงทางในที่แบบนี้

 

ทางไหน อยู่ทางไหนกัน ... พอเจอมุมโค้งที่ฉันจำได้ว่าเดินมาจาก

 

ทางนี้แน่นอนก็พุ่งตรงไปที่โค้งนั่นทันที  เมื่อหลุดโค้งมาก็เจอห้องพักห้องหนึ่ง

 

เมื่อมั่นใจว่านั่นคือห้องของตนเองก็รีบคว้าลูกบิดประตูสีเงินนั่นไว้ทันที

 

 

หมับ...

 

 

จับได้แล้ว.. แต่ดันมีมือใครไม่รู้มาจับทับมือเล็กๆของฉัน ใช่..

 

 ก็มือเจ้าคนนั้นมันใหญ่กว่าฉันเป็นกองเลยล่ะสิ!

 

ด้วยความสงสัย ..อย่างแรงเลยด้วย ฉันจึงทนไม่ไหวต้องหันไปดู

 

มองตั้งแต่รองเท้าจนถึงส่วนใบหน้า  ก็พบหน้าของผู้ชายคนเดิมที่

 

เจอมาถึงสามรอบของวัน เหลือเชื่อจริงๆนี่มันโชคชะตาหรืออะไรที่

 

ทำให้ฉันต้องมาเจอกับมันอีกครั้งล่ะเนี่ย !?

 

โชคชะตา... จากที่ฉันอ่านในพจณานุกรมในห้องสมุดของกองทัพมานั้น

 

 มันแปลว่า ’สิ่งที่ถูกกำหนดไว้แล้ว และจะต้องเจอกับสิ่งนั้นตามที่

 

ถูกกำหนดไว้’ ฉันก็ยังไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่หรอกนะ

 

แต่เชื่อตั้งแต่เจอเจ้าหมอนี่เลยล่ะเลยล่ะ....

 

 

เจ้าคนที่ชื่อ ‘มิคาเงะ’ ที่ยืนอยู่ข้างฉันตอนนี้น่ะ!! 

 

 

Fate part 1 The End

 

 

 

....

 

 

 

ลงนิยายครั้งแรก~!! นี่เป็นนิยายที่เคยอ่านในเน็ต แล้วพอจะหาอีกทีดันหาไม่เจอ (จะเก็บไว้)

 

ก็เลยลงมือเขียนใหม่โดยใช้เค้าโครงเดิม แต่ก็ใช่วิธีการเขียนแบบของคามิเอง

 

และถูกเติมอะไรบางอย่างเข้าไปเยอะอยู่ เอาแค่เนื้อเรื่องหลักมาใช้ก็คือ

 

“เทย์โตะเจอกับมิคาเงะและได้เป็นรูมเมท”

 

อาจจะไม่ดีเท่าที่ควรเพราะอันที่จริงแล้ว คามิไม่ถูกโรคกับนิยาย อ่ะนะ

 

 

 
เลยไม่ค่อยมีข้อมูลอ้างอิง

 

 

 

ในชีวิตเคยอ่านนิยายจบ (อย่างเอียนๆ) 2 เล่ม

....

Comment

Comment:

Tweet

Categories