07-Ghost ก็คนมันว่างอ่ะน้า 2

posted on 09 Apr 2013 18:19 by pethghost
กลับมาแล้ว... (=..=)
 
คามิแทบจะไม่ได้กลับมาอัพอะไรเลยนะ ข่าวสารเจ็ดผีก็ไม่ค่อยมีเลยด้วย
 
ยกเว้นสปอย 07-Ghost แต่ก็เอามาลงไม่ได้
 
(แย่งงานคนอื่นเขา)
 
เนื้อเรื่องก็ดำเนินไปเรื่อยๆอย่างเมามันส์~!! และพออ่านจบตอนล่าสุดนี้ก็
 
"จะจบแล้วสินะ..." นั่งพูดคนเดียวอย่างง๋อยๆ
 
เฮ้อ...Frown ทำไมน้า ทำไมน้า ทำไมน้า เรื่องดีๆอย่างนี้ดำเนินมาจนจะจบอยู่แล้ว
 
ไม่น่าเลยยยยย..ยย.ย... (T T) แงงงง แล้วคามิจะติดตามอะไรล่ะ
 
...
 
นอกเรื่องมาอีกละ หุหุ ช่างเถอะๆ
 
ไหนๆก็ว่างแล้ว คามิก็นั่งทำการ์ตูนล้อเลียนอีกเหมือนที่เคยลง
 
ได้เพิ่มอีกเรื่อง มุกนี้เป้นมุกนมถั่วเหลืองที่พวกเรารู้จักกันดี
 
อ่า..มุกนี้ได้มาจากคนในกลุ่ม in facebook น่ะนะ ชอบมาก
 
เอ้ามาเริ่มดูกันเลยดีกว่า  เรื่องนี้ให้ชื่อง่ายๆว่า
 
"นมถั่วเหลือง"
 
 
เนื่องจากชอบใช้ภาษาฟิคมากกว่าเลยใช้คำว่า "เบิร์ก" นะ
 
 
แต๊น...ฮิวตันออกโรง!!
 
 
 
 
ตามมาด้วยคำสัญนิษฐานต่างๆมากมายจากลูกน้อง (ซึ่งมั่วกันมาทั้งนั้น)
 
 
แต๊น อายะตันออกโรง!!
 
 
เหล่าลูกน้องในหน่วยอุทานพร้อมเพรียงกัน (=w=)
 
 
โอ๊ะ อายะตันยังจำสัญญาได้สินะ
 
 
แต๊น...โคนัทสึออกโรง!!
 
 
รู้สึกว่าโคนัทสึจะฟังไม่ถนัด
 
 
และแล้วก็หงอยกลับไป (หมดบทภายในแปปเดียว)
 
 
หลังจากที่เงียบมาพักใหญ่ก็กลับมาออกโรงอีกครั้ง อายะตัน!!
 
 
มาถึงจุดนี้บางคนก็เดาออกกันแล้วว่าฉากต่อไปคืออะไร =w=''
 
 
 
นี่ลุงคัทสึจี้นะ (ตั้งชื่อพิลึกอีกแล้ว)
 
 
....
 
ที่เห็นมาอึ้งกันแค่ 2 คนเพราะที่เหลือทำยังไม่เสร็จ
 
มันยากมากนะ = ='' เหนื่อยด้วย
 
เลยให้ดูได้แค่นี้ก่อน (ทำยากโดนเฉพาะคุโรตัน)
 
เอาล่ะวันนี้ก็มีแค่นี้แหละ ใครชอบก็ดีใจด้วย ใครเฉยๆก็...ช่างเถอะ
 
แล้วจะกลับมาอัพข่าวสารหรือการ์ตูนใหม่นะ
 
บ๊ายบาย!!

07-Ghost Fate [นิยาย]

posted on 29 Mar 2013 11:48 by pethghost

Fate part 1

 

โรงเรียนนายร้อยแห่งจักรวรรดิ์บัลเบิร์ก...

 

“เฮ้ยๆ แกดูนั่นดิฟะ เทย์โตะ ไคลน์ที่เขาลือกันว่าเคยเป็นทาสนี่หว่า”

 

“เออจริงด้วยแฮะ แต่เขาว่าเป็นเด็ก ผ.อ. มิโรคุ นะแกรู้ป่าว”

 

“คุณหนูเทย์โตะเชียวนะเฟ้ยแก”  

 

เสียงซุบซิบน่ารำคาญของนักเรียนพวกนั้นอีกแล้ว...

 

เรื่องอะไรจะสน... ฉันเดินมุ่งตรงไปข้างหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว มาเรียนวันแรก

 

ก็ตกเป็นเป้านินทาซะแล้วเรานี่มันแนวจริงๆ

 

“พวกนายจะไปว่าเขาทำไม”

 

เสียงของนักเรียนอีกคนแทรกขึ้นมาในทางที่ต่างออกไป

 

 ทำให้ฉันอดใจไม่ได้ที่จะหันกลับไปมอง... เห็นนักเรียนนายร้อยตัวสูงกว่า

 

ผมสีเขียวออกเหลือง ตาสีเหลืองทองดูสวย  เมื่อเขาสังเกตุเห็นได้ว่า

 

 

 
ฉันมองไปทางนั้นก็โบกมือให้ฉันและยิ้มให้อย่างอ่อนโยนแบบที่
 
 
ฉันไม่เคยได้รับมาก่อน...

 

 

หมอนี่ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ...

 

“นี่ มิคาเงะ! นายจะไปดีมันทำไม?”

 

 

 
เสียงของนักเรียนในกลุ่มเดิมพูดขึ้นมาอีก

 

“ใช่! หมอนั่นน่ะหยิ่งจะตาย ฉันไม่ชอบเลย”

 

อีกคนข้างๆก็พูดเห็นชอบด้วย

 

“มันก็เรื่องของฉันน่า !!!”

 

คนคนนั้นที่คิดต่างออกพูดเหมือนล้อเล่นแต่ดูเอาจริง

 

ช่างเถอะ...ฉันยังคงเดินตรงไปข้างหน้าอย่างมุ่งมั่นเช่นเดิม

 

 

 
ไม่สนใจใครรอบข้างแม้ว่าจะมองยังไง...
 
 
 
 
แต่ฉันก็ได้รับรู้อย่างหนึ่งแล้วว่า... ชื่อของหมอนั่นคือ   ‘มิคาเงะ’

 

 

“อ้าวเทย์โตะคุง มาหาท่านผู้อำนวยการเหรอจ้ะ ทางนี้เลย”

 

อาจารย์สาวผมแดงในชุดทหารเข้ามาทักฉัน

 

“ขอบคุณ”     

 

พูดเป็นมะนาวไม่มีน้ำและเสียงอย่างเรียบนิ่ง ตามสไตร์ของฉัน

 

 ใครจะทำไม...?

 

 

แอ๊ด....

 

เมื่อประตูเปิดขึ้นก็พบคนที่ต้องการพบนั่งอยู่ในท่าเอามือประสานตั้งขึ้น

 

รองใบหน้าไว้‘ท่านผ.อ.มิโรคุ’ ทุกคนเรียกเขาอย่างนั้น...

 

เป็นที่น่าเกรงขามที่สุดในโรงเรียนนี้

 

“สวัสดีครับท่านมิโรคุ เรียกผมมาไม่ทราบว่ามีเรื่องอะไรสำคัญเหรอครับ”

 

กล่าวทักทายแบบยาวเหยียดและสุภาพ..    ไม่ใช่สไตร์กันเลยสัดนิด แต่ก็ต้องจำใจทำ

 

เพราะหลีกเลี่ยงไม่ได้เพราะหากพูดอะไรไม่ดีเข้าไม่รู้ว่าจะโดนฆ่าเมื่อไหร่เนี่ยสิ

 

“เทย์โตะ ไคลน์...ที่ฉันให้เธอมาเรียนที่นี่รู้จุดประสงค์ของฉันดีใช่มั้ย?”

 

เสียงที่เข้มแข็งดูสมกับตำแหน่งดี

 

“ครับ ผมทราบแล้วครับ”

 

คงอยากให้ฉันมีการศึกษาบ้างล่ะนะ

 

“แต่เธอยังต้องเข้ารบในสงครามกับกองทัพ

 

เหมือนเดิม เข้าใจหรือยัง เทย์โตะ ไคลน์..”

 

“...ครับ ทราบแล้วล่ะครับ”

 

อะไรนะ...นึกว่าได้มาเรียนแล้วจะหลุดพ้นสถานที่ที่คลุ้งไปด้วยเลือดแบบนั้นซะอีก

 

“เข้าเรียนเฉพาะวิชาบังคับก็พอแล้ว ไปได้...”

 

“รับทราบ งั้นผมขอตัวล่ะครับ” 

 

ฟู่ ..เมื่อเดินหลุดพ้นจากห้องของผู้อำนวยการนั่นมาได้รู้สึกโล่งแปลกๆแฮะ

 

ยังไงซะฉันก็ไม่มีวันถูกปลดปล่อยจากกรงขังของกองทัพได้สินะ...

 

โชคชะตาของฉันนี่มันช่างน่ารังเกียจจริงๆ

 

 

ห้องเรียนของนักเรียนนายร้อย...

 

น่าเบื่อชะมัด เสียงซุบซิบนินทากระจายเต็มห้องไปหมด

 

ฉันเกลียดห้องเรียนนี้จริง ไม่สิ ไอ้พวกที่นั่งเรียนอยู่นี่ต่างหาก

 

“นักเรียนทุกคนขอให้เงียบด้วย”

 

เสียงของอาจารย์หนุ่มดังขึ้นพร้อมเสียงปรบมือเรียกสายตาของทุกคน

 

“เอาล่ะพวกเธอได้เอกสารการเรียนกันครบแล้วใช่มั้ย? อย่าลืมมาเรียนให้

 

ตรงเวลาล่ะ โดยเฉพาะวิชาของฉัน”

 

...เมื่ออาจารย์พูดจบฉันก็งุนงงอยู่สักพักเรื่องเอกสารอะไรนั่น...

 

แจกกันตั้งแต่เมื่อไหร่ฟะ !? …อ๋อ ไอ้พวกที่อยู่ในนี้คงไม่ยอมส่งมาให้ฉันสินะ

 

 น่าหงุดหงิดชะมัดเจ้าพวกบ้าเอ๊ย ช่างเถอะ ยังไงฉันก็ไม่สนใจล่ะนะ

 

ด้วยความเซ็งฉันจึงท้าวคางหัวไปมองนอกหน้าต่าง ฉันรู้สึกได้ถึงแรงขยุกขยิก

 

แถวเอวจึงเหลือบมาดู  พบเอกสารการเรียนที่ฉันไม่ได้รับจากคนข้างๆมาสอด

 

อยู่ใต้โต๊ะของตนเอง    ..ใครทำกัน ?  ฉันมองรอบๆตัวไม่มีทีท่าว่าใครจะทำได้

 

เพราะรังเกียจฉันล่ะ แต่เมื่อสังเกตเห็นเจ้า ‘มิคาเงะ’...

 

ที่นั่งยิ้มมองไปทางอื่นอยู่ข้างหลัง ...ฉันคิดอยู่สักพักแต่ก็ไม่ปักใจเชื่อสนิทใจ

 

หรอกนะ ไม่สนล่ะจะใครก็ช่างแต่

 

ขอบใจล่ะเฟ้ย

 

“วันนี้ฉันอณุญาตให้เอาของไปเก็บที่ห้องพักของตัวเอง ไม่ต้องเรียน แยกย้ายได้”

 

ได้เวลากลับห้องพักแล้วสินะ....ได้ยินมาว่ามีรูมเมจด้วย ถ้าได้อย่าง

 

พวกปากจัดนั่นฉันจะฆ่ามันให้ตายในคืนแรกซะ...  เอาล่ะ...

 

ห้องพักของฉันอยู่ไหนกันนะ

 

ตึก ตึก ตึก

 

หลังจากที่เดินวนไปวนมาปรากฏว่าฉันยังไม่เห็นวี่แววของห้องพักเลยสักนิด

 

ฉันเกลียดเวลานี้ที่สุด!

 

 

 

วูบ...

 

 

ลมผ่านข้างหูฉันไปดังวูบ ใครกัน? ที่เดินสวนกับฉันเมื่อกี้...

 

 พอหันกลับไปดูก็พบผู้ชายคนเดิมที่เจอเมื่อตอนเช้า

 

ชายที่สูงกว่าจนฉันรู้สึกอิจฉานิดหน่อย…

 

“หวัดดี”

 

ตาต่างสีหันมาสบกับตาสีมรกตของฉันและโบกมือบ๊ายบายพร้อม

 

ยิ้มอย่างเป็นมิตรเช่นเมื่อเช้า  เจ้านั่นคือนักเรียนที่เจอเมื่อเช้าและ

 

นักเรียนที่นั่งอยู่ข้างหลังฉันล่ะสินะ

 

“...”

 

ความเงียบคือคำตอบของฉัน บ้าจริงเสียเวลาชะมัด ฉันหันกลับแล้ว 

 

เดินดุ่มไปข้างหน้าต่ออย่างรีบเร่งจนหลุดพ้นสายตาของนักเรียนที่ชื่อ

 

 ’มิคาเงะ’ นั่น

 

 “อ้ะ เทย์โตะคุง ~ มาทำอะไรแถวนี้ล่ะจ้ะ”

 

อาจารย์สาวผมแดงคนเดิมเดินเข้ามาหาฉันพร้อมเอกสารที่อุ้มไว้

 

“หาห้องพัก...”  ฉันกวาดตามองไปรอบๆ

 

“อยู่แถวนี้เปล่า?”   ตอบตามแบบเดิมของฉันอย่างชัดเจน

 

“ไม่จ้ะ ห้องพักของเธอต้องเดินกลับไปทางที่เธอมานะ

 

แล้วก็รีบๆด้วยล่ะก่อนที่ฉันจะ.. ทนไม่ไหว”

 

“ขอบคุณ”

 

กล่าวขอบคุณอย่างหยาบกระด้าง และรีบเดินออกมา

 

จากตรงนั้นอย่างเร็ว

 

 

...เพราะสัญชาตญาณของฉันมันบอกว่าเธอน่ากลัว…

 

 

 

 

ตึก ตึก ตึก

 

 

 

 

ฉันเดินเร่งฝีเท้าอย่างรวดเร็วแล้วเดินกลับไปทางเดิมชนิดไม่เห็นฝุ่น 

 

บ้าจริงไม่อยากจะเชื่อว่าฉันจะหลงทางในที่แบบนี้

 

ทางไหน อยู่ทางไหนกัน ... พอเจอมุมโค้งที่ฉันจำได้ว่าเดินมาจาก

 

ทางนี้แน่นอนก็พุ่งตรงไปที่โค้งนั่นทันที  เมื่อหลุดโค้งมาก็เจอห้องพักห้องหนึ่ง

 

เมื่อมั่นใจว่านั่นคือห้องของตนเองก็รีบคว้าลูกบิดประตูสีเงินนั่นไว้ทันที

 

 

หมับ...

 

 

จับได้แล้ว.. แต่ดันมีมือใครไม่รู้มาจับทับมือเล็กๆของฉัน ใช่..

 

 ก็มือเจ้าคนนั้นมันใหญ่กว่าฉันเป็นกองเลยล่ะสิ!

 

ด้วยความสงสัย ..อย่างแรงเลยด้วย ฉันจึงทนไม่ไหวต้องหันไปดู

 

มองตั้งแต่รองเท้าจนถึงส่วนใบหน้า  ก็พบหน้าของผู้ชายคนเดิมที่

 

เจอมาถึงสามรอบของวัน เหลือเชื่อจริงๆนี่มันโชคชะตาหรืออะไรที่

 

ทำให้ฉันต้องมาเจอกับมันอีกครั้งล่ะเนี่ย !?

 

โชคชะตา... จากที่ฉันอ่านในพจณานุกรมในห้องสมุดของกองทัพมานั้น

 

 มันแปลว่า ’สิ่งที่ถูกกำหนดไว้แล้ว และจะต้องเจอกับสิ่งนั้นตามที่

 

ถูกกำหนดไว้’ ฉันก็ยังไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่หรอกนะ

 

แต่เชื่อตั้งแต่เจอเจ้าหมอนี่เลยล่ะเลยล่ะ....

 

 

เจ้าคนที่ชื่อ ‘มิคาเงะ’ ที่ยืนอยู่ข้างฉันตอนนี้น่ะ!! 

 

 

Fate part 1 The End

 

 

 

....

 

 

 

ลงนิยายครั้งแรก~!! นี่เป็นนิยายที่เคยอ่านในเน็ต แล้วพอจะหาอีกทีดันหาไม่เจอ (จะเก็บไว้)

 

ก็เลยลงมือเขียนใหม่โดยใช้เค้าโครงเดิม แต่ก็ใช่วิธีการเขียนแบบของคามิเอง

 

และถูกเติมอะไรบางอย่างเข้าไปเยอะอยู่ เอาแค่เนื้อเรื่องหลักมาใช้ก็คือ

 

“เทย์โตะเจอกับมิคาเงะและได้เป็นรูมเมท”

 

อาจจะไม่ดีเท่าที่ควรเพราะอันที่จริงแล้ว คามิไม่ถูกโรคกับนิยาย อ่ะนะ

 

 

 
เลยไม่ค่อยมีข้อมูลอ้างอิง

 

 

 

ในชีวิตเคยอ่านนิยายจบ (อย่างเอียนๆ) 2 เล่ม

....

….

..เอื้อก..

 

 

ทีแรกก็กะว่าจะเลิกเขียนบล็อกนี้แล้วล่ะนะเพราะปัญหาหลายๆอย่าง

จึงต้องยุติการเขียนบล็อกสุดที่รักนี่ไป...

ทั้งๆที่อยากจะเขียนเรื่องเกี่ยวกับ 07-Ghost จริงๆน้า (T__T)

 

วันนึงคามิเปิดเข้าในโฟลเดอร์เก่าๆที่เก็บทุกอย่างเกี่ยวกับ 07-Ghost

ที่หามาได้เมื่อก่อนจนถึงปัจจุบัน

ก็ต้องค้างไปเกือบ 1 นาทีเต็มๆ เหตุเพราะมีบางอย่างอยู่ในโฟลเดอร์!!?!

 

 

สะ...สะ...สปอย!!

 

นี่ฉันแปลสปอยเก็บไว้มากขนาดนี้เชียวรึ!? ไม่ทันรู้ตัวเลยอ่ะ ตั้งแต่เมื่อไหร๊!!

 

ว่าแล้วก็นั่งอ่านๆๆๆ...... (O_O) !!

เจอเรื่องน่าตกใจหลายเรื่องเลยอ่ะน้า...น่ากลัวจริงๆ!!

แต่ก็สัญญากับตัวเองไว้แล้วว่าจะไม่ลงสปอยอ่ะนะ ไม่ใช่เพราะไม่อยากให้

คนอื่นรู้เรื่องแต่ไม่อยากแย่งงานชาวบ้านเค้าทำอ่ะ
 
 (=w=)

‘เจ้ตา’ ไงล่ะครับบบ ก็เห็นทำสปอยอยู่~แล้วเราก้ติดตามอยู่ด้วย

ของเขาน่าอ่านกว่าเยอะอ่ะเน้อ แถมแปลน่าจะรู้เรื่องกว่าของคามิด้วยอ่ะนะ

ตอนนี้ยังงงๆอยู่เลยกับสปอยตัวเอง แต่อย่างน้อยก็รู้เรื่อง (ฟู่ว์)

 

แล้วก็ฝากบล็อกใหม่ด้วยนะ
 
 

 

เป็นบล็อกเขียนเนื้อเพลงและรับอาสาแปลคำอ่านเพลงทุกชนิด

ติดตามรายละเอียดได้ที่ Page ของบล็อกนั้นล่ะน้า (โปรโหมดๆ)

 

ที่เขียนบล็อกใหม่ก็เพราะมันมีปัญหาอย่างที่บอกน่ะ

ส่วนบล็อกใหม่นั้นไม่ใช่ภาพแม่แต่บล็อกเดียวเลยไม่มีปัญหาล่ะนะ

 

แล้วก็ฝากบล็อกนี้ด้วยนะ ไม่ใช่ว่าทิ้งเสียทีเดียว

มีข่าวอะไรจะเอามาอัพเรื่อยๆ แต่ก็จะพยายามไม่ใช้ภาพด้วยล่ะนะ

 ขอบคุณที่อ่านถึงบรรทัดนี้นะ
 

(อ้ะ!? อย่าบอกนะว่าข้ามมาอ่านอ่ะ???)

 

♫ •••• ♪ •••• ♫ •••• (^ v ^) ••••♪•••• ♫ •••• ♪

Categories